Tijdens zijn jeugd was Pol Hoste een bevoorrechte getuige van heftige discussies tussen communisten en liberalen die net als de katholieken vooral kritiek hadden op het werk van Boon. Het was iets wat Hoste tot hiertoe voor zich heeft gehouden. De terughoudendheid tegenover zijn eigen schrijverschap is daar niet vreemd aan. Ze gaat terug tot de tijd toen hij Boon aan het werk zag.
Toen hij dertien was, nam Rosa Michaut hem mee naar huize Isengrimus in Erembodegem. Vier jaar later stuurde Boon zijn eerste verhaal aan Walravens met de woorden: ‘Lees het eens, en als het kan, zet het in De Vlaamse Gids. Als die jongen zo voort doet wordt hij een van onze groten.’
De verzwegen Boon is het verhaal van een sociaal geëngageerd auteur over zijn eigen twijfels en over wat hem met Louis Paul Boon verbindt. Het boek draagt niet alleen bij aan het tijdsbeeld van eind de jaren vijftig, begin de jaren zestig, het geeft ook een idee over de manier waarop een beginnende schrijver het toenmalige literaire klimaat heeft ervaren. Deze lijn wordt in de roman doorgetrokken tot op de vandaag, waarbij Hoste ons kennis laat maken met zijn eigen Vlaamse literaire wereld.
In De verzwegen Boon is de auteur aanwezig op een feestje in het Aalsterse stadhuis. Niet alleen de levenden zijn gekomen, ook de doden. Onder hen Jeanneke, de echtgenote van Louis Paul Boon. Ook Rosa Michaut die met hem op De roode vaan werkte, verschijnt ten tonele, evenals Bert Van Hoorick, één van Boons beste vrienden die via de politiek trachtte te realiseren wat Boon via de literatuur probeerde tot stand te brengen. Tal van literaire en minder literaire personages bevolken de nacht die een hommage wil zijn aan Louis Paul Boon en die pas in de vroege uurtjes eindigt, waarna het gezelschap zich naar het graf van Boon begeeft en staat de bibberen van de kou in het eerste licht.
> Verschijnt in oktober 2010