 |
Nieuw: HetWerk57,
2e Levensverhaal schoonzus Louis Paul Boon
HetWerk
literair kladschrift van
Meurs A.M.
13e
Jaargang Nr.57,
26
juli 2010
3eBoon-special
Los
nr: €4,-
(Verzendkosten NL
0,88, Belgie en rest Europa 1.54 (Priority))
Jaarabonnement
NL(11
nrs,): €31; Halfjaarabonnement(6
nrs): €17;
Steunabonnement
(11 nrs): €40.
Het
bedrag aub overmaken
op giro 7646016 t.n.v.
Meurs A.M. Amsterdam ovv Uw
adres. Of mail eerst naar: hetwerkliterair@hotmail.com
Voor
postabonnement Belgie en rest Europa is alleen een Steunabonnement
(40 euro) mogelijk: IBAN: NL56PSTB0007646016.
BIC: PSTBNL21.
|
|
|
|
|
AandeLangeWeg-special, pag2
AandeLangeWeg-specialpag16
Bestellen
|
Toen Patrizia Filia van plan was om AandeLangeWeg
als hoorspel in de zaal te brengen, heeft Meurs
A.M. op 5 oktober 2008 een nieuwe editie uitgebracht van de AandeLangeWeg-special
van zijn literair kladschrift HetWerk (nr. 53), ditmaal deels in kleur.
De special bestaat uit teksten uit het boek met tientallen foto's van
mensen, gebouwen en plekken die hiervoor model hebben gestaan.
Bestellen door 3 euro plus 1,32 verzendkosten over te maken naar
7646016 van Meurs A.M. Amsterdam o.v.v. Uw Adres.
Hij
loopt de hele dag te zingen, daarvan alléén al wordt zij helemaal gek,
en zit op zijn stoel voor het huis naar de meiden te roepen of is bij de
buren achterom om daar de boel te vermaken en om stiekem geld in zijn hand
gestopt te krijgen voor schoenen die hij veel te goedkoop heeft
gerepareerd.
“Dat
komt doordat je tot het donker op je kont aan de weg bent blijven
zitten,” zegt ze. “En toen je daar zat had je het niet koud of wel
soms?”... “Dat komt omdat zolang die beesten er zijn dat raampje moet
openblijven,” zegt ze, “want je geeft meer om die zwaluws dan om
mij”...
”Hij
is dóód!”, riep ze, “kom toch gauw!”, en ze klopte aan de
straatkant tegen het slaapkamerraam van de buren zoals hij dat altijd
deed. “Kom toch gáuw! Hij is dóód! Kom gáuw!”
En toen ging ze vlug naarbinnen en bracht de pap weer
naar de keuken en ook maakte ze het raampje boven de deur weer open, want
ze had gedacht: “Ziezo, dat kan dicht en dat nest op de lamp dat gaat
ook weg...”
Tot het eerste beest er met een klap tegen vloog.
(in
de AandeLangeWeg-special, uit het hoofdstuk De Schoenmaker met
het houten been)
|
|
|
|
Het origineel met veel
foto's
Bestellen
|
Wat verderop hieronder worden ter
gelegenheid van het verhaal in Boelvaar Poef geleidelijk aan de foto's uit
HetWerk54 gepubliceerd.
 |
Fam. Boon in Gent, Josken vertelt, in Boelvaar Poef nr 1, 2010,
kwartaalblad van het Boongenootschap. Zie:Info en bestellen www.lpboon.net |
Bericht op Cultuurnet:
(net ontvangen) De verzwegen Boon (ook in
Boelvaar Poef)
|
HetWerk54, literair kladschrift, verschenen op 12
december 2008.
2e, herziene, druk 10 september 2009
Pag. 3:
|
Josken:
Ik
liep laatst voor het eerst sinds zesenvijftig jaar weer door de buurt in
Gent, de Brugse Poort, waar ik vanaf eind 1950 een paar jaar gewoond en
gewerkt heb. Het is precies of ge dood geweest bent en ge komt terug op de
wereld en ge gaat op verkenning waar dat ge gewoond hebt en alles is
veranderd: de wasserij is weg, de cité’s zijn afgebroken, de straten en
de stoepen zijn veranderd, het huis staat er nog maar is aan de buitenkant
verbouwd net als de andere huizen, maar vanbinnen is het nog even klein,
maar daar hebben ze dan aan de achterkant een serre aangebouwd.
|
Kastanjestraat
9 Gent in 2008 (foto Meurs A.M.)
|
De
familie Boon In Gent
En
wat daaraan voorafging en wat kort daarna kwam (1948 – 1954)
Josken vertelt.
Door
Josken Boon-Vermoesen,
Schoonzus
van Louis Paul Boon
Opgetekend
door Meurs A.M. ook
in Boelvaar Poef, nr 1 van 2010, Kwartaalblad
van het Boongenootschap.
Het
verhaal uit HetWerk54 werd opnieuw
geredigeerd en in het begin werd de volgende passage door de auteur aangepast.
Josken was namelijk 16 en nog geen 17. Voor ze op 11 februari 1949 17 wordt is
zus Jeanneke Boon al op 22 januari overleden.
Josken:
Ik
was bijna 16 toen ik Frans Boon ontmoette
Ik
heb Frans Boon eind 1947 leren kennen in de zaal Perre in Aalst en het was
meteen l’amour
toujours.
Ik had dan verkering met Frans, ik was ondertussen zestien en hij was twintig -
we verjaren allebei in het begin van het jaar -, toen ik werd uitgenodigd bij
Frans zijn ouders. En hij is me dan tegengekomen met zijn zuster, met Jeanneke -
dat was ook een Jeanneke, net als de vrouw van Louis -die leefde toen nog.
Jeanneke, zijn zuster, die is iets minder dan zesentwintig geworden. Ik heb toen
Louis daar gezien, die was er zes- of zevenendertig en ik was zestien.
En zijn vrouw was wel jaloers op de zus van
Louis, want dat was dan doorschuiven voor te zitten aan tafel en Louis deed dan
in het voorbijgaan, om te lachen, of hij op de schoot van zijn zuster ging
zitten, maar zijn vrouw kon daar niet mee lachen, die was jaloers. Ze kon er ook
niet tegen wanneer Louis aan haar had gevraagd om iets voor hem te maken en zij
gezegd had dat ze geen tijd had, dat zijn zuster dan zei: ‘Zal ik u dat wel
maken.‘ Ze was jaloers. Ze kwamen niet goed overeen.
Herwig
Leus heeft mij eens gevraagd of er geen aanwijzingen waren die u moesten doen
besluiten dat Louis met zijn zuster een verhouding had. Ik zeg: nee, dat was
juist broederzusterliefde. Maar ze zouden u dat willen doen zeggen hè. Die twee
gebroers en hun zuster, dat was heilig, zeg ik. En dat was een hele lieve – ik
heb haar niet lang gekend, ze is vroeg gestorven - dat was een lief kind.
HetWerk54,
pag, 15 (1e druk):
|
(foto’s
Meurs A.M. 2008)
|
Louis Paul
Boon tussen 1948 en 1954
Sociaal.
Boon is 36 jaar en woont in 1948 met zijn vrouw Jeanneke sinds een jaar in
de Verastenstraat in Aalst, een zijstraat van de Stalinlaan (later weer
Sint Annalaan) waar zijn ouders en zijn zus Jeanneke en broer Frans wonen
en een schilderszaak hebben. Hij heeft geen werk maar doet zo nu en dan
klussen voor de zaak van zijn ouders. Hij
schrijft maar dat levert weinig op. Zijn zoon Jo is 9 jaar. Zijn vrouw
Jeanneke heeft geen winkel meer en is zenuwziek, zij is pas in de loop van
1949 weer in staat het naaiwerk te doen dat de belangrijkste bron van
inkomsten is voor het gezin. In april 1948 overlijdt haar vader. Op 22
januari 1949 overlijdt Louis zus Jeanneke op 25-jarige leeftijd aan
kanker. Eind 1950 verkopen Louis ouders hun huis met winkel en verhuizen
met Frans en zijn (toekomstige) vrouw Josken naar Gent en exploiteren een
wasserij. Bij gebrek aan iets anders werkt Louis daar begin 1951 een paar
maanden. Op 26 december 1952
verhuist het gezin L.P. Boon naar de Vogelenzang in Erembodegem. In
de loop van 1953 komen eerst
zijn broer Frans met zijn vrouw Josken en daarna ook zijn vader en moeder
terug naar Aalst. Op 2 februari 1954 overlijdt zijn moeder op zestigjarige
leeftijd. Zijn broer Frans gaat met zijn vrouw en hun dochtertje van een
half jaar bij zijn vader in de Sint Annalaan wonen. In
1954 krijgt Louis vast werk
als schrijver aangeboden bij het dagblad Vooruit in Gent. Hij gaat elke
dag met de trein op en neer. De grootste armoe is geleden.
Literair.
Is het een van de meest dramatische perioden in zijn leven, het is
waarschijnlijk de belangrijkste periode van de schrijver Boon.
Zijn vierde boek Mijn Kleine Oorlog is in 1947 verschenen en is zijn eerste
meesterwerk in boekvorm. Een ander meesterwerkje
Brussel een oerwoud is in 1946
gepubliceerd in de Roode Vaan. Vanaf
1949 ligt zijn wereldliteratuurboek De
Kapellekensbaan bij Manteau maar zal pas in 1953 in een oplage van,
ocharm, 1500 bij de Arbeiderspers worden uitgebracht.
In 1953 verschijnt in
Tijd en Mens zijn meesterlijke lange gedicht De Kleine
Eva uit de Kromme Bijlstraat. In november 1953 is zijn
wereldliteratuurboek Zomer te
Ter-Muren gereed maar zal pas in 1956 worden gepubliceerd. Als we dan
nog weten dat zijn andere zelfstandig uitgegeven meesterwerk Wapenbroeders
al voor een groot deel gestalte krijgt in Zomer
te Ter-Muren, dan ligt de topvorm van Boon vóór 1954. Ook al heeft
hij daarna nog veel belangrijke en prachtige boeken geschreven. Boon is
zich in deze periode van zijn kwaliteit bewust: Mijn
Kleine Oorlog is uit, De
Kapellekensbaan ligt klaar en aan Zomer
te Ter-muren legt hij de laatste hand. Bovendien hebben de meest geïnteresseerde
lezers al uit deze meesterwerken kunnen lezen in bladen als Vooruit,
Front, de Vlaamse Gids, Nieuw Vlaams Tijdschrift, Tijd en Mens en Podium. Boon
weert zich dan ook, vaak wekelijks, geducht en zeer zelfbewust in deze
bladen, ook op het gebied van literatuur-
en maatschappijkritiek. Hij schrijft als een gek, meer dan 10
bijdragen aan verschillende bladen per week. Het deert hem niet om
daarnaast wekelijks om den brode onder verschillende schuilnamen meerdere
pulpbijdragen te leveren voor een blad als De
Zweep. Er moet gegeten worden.
En ondertussen groeit zijn tweede grote meesterwerk Zomer
te Ter-Muren en is in
november 1953 af. Niemand kan Louis
Paul Boon tussen 1948 en 1954 op literair gebied iets maken.
|
(collectie J. Boon-Vermoesen)
(kleurfoto’s
Meurs A.M. 2008)
|
|
Links
van boven naar beneden:
1.
Gent: Josken voor de doorgang Acaciastraat naar het voormalige
bedrijventerreintje;
2.Buurtbewoner
met dochter voor het terrein aan kant Kastanjestr.
3.Hoek
Kastanjestr/Acaciastr., detail;
4.Idem;
5.
Hoek Kastanjestr/Sparrestr. |
Onderschriften bij de foto's werden 24 maart 2010 op deze
site toegevoegd. |
Rechts van
boven naar beneden:
1.Voor woning
Kastanjestr 9 in 1951, vlnr Josken, Stella Boon-Verbestel, Jef Boon,
Frans;
2.Josken voor
Kastanjestr 9;
3.
Kastanjestraat Josken met vriendin en met huidige bewoner, de heer
Portaal, in 2008 82 jaar;
4. Het
voormalige bedrijventererrein, door afbraak van de cité's nu zichtbaar
vanuit de Kastanjestraat;
5. Hoek
Kastanjestr/Acaciastr. |
Hieronder worden ter gelegenheid van
het verhaal in Boelvaar Poef de foto's uit HetWerk54 gepubliceerd. Een enkele
nieuwe foto wordt toegevoegd.
|
Voor het
woonhuis Kastanjestraat 9 Gent in 1951 met de overburen: Vlnr: Jef Boon,
overbuur Margriet, Frans Boon, Stella Boon-Verbestel, overbuur Victoor en
Josken Boon-Vermoesen (collectie). Gepubliceerd in Boelvaar Poef en in
HetWerk54. |
|
Kastanjestraat
9 in 2008 met Josken en vriendin(1e publicatie) |
Kastanjestraat
in 2008
(kleurfoto's
Meurs A.M.)
(uit HetWerk54) |
|
|
Zus en broer Jeanneke en Frans Boon in 1948 in het Koningin
Astridpark in Aalst.(collectie J. Boon-Vermoesen) (Gepubliceerd in
HetWerk54)
|
Op de achtergrond dezelfde plek in mei 2009. Foto Meurs A.M. (1e
publicatie) |
Achteropschrift van Jeanneke op 7 sept. 1948 bij foto hierboven. (collectie
J. Boon-Vermoesen)(Gepubliceerd in
HetWerk54)
Jeanneke Boon (21/2/1923 - 22/1/1949) Zij overlijdt
dus ruim 4 maanden later. |
Jeanneke Boon waarschijnlijk in 1948 op dak werkhuis
van woning van toen Stalinlaan 72, daarvoor en nu weer St Annalaan. Foto
genomen aan zijde Spaarzaamheidsstr. (collectie J. Boon-Vermoesen) (Gepubliceerd in
HetWerk54) |
fragment uit De dood van mijn zuster Jeanneke in de Kapellekensbaan
(1953, bij uitgever in 1949) (volledig in HetWerk54) |
Jeanneke Boon (21/2/1923 - 22/1/1949),
zus van Louis en Frans
(in HetWerk54) |
 |
Links: Chauffeur Frans Boon op zijn
trouwdag in1951 bij de wasserijauto voor de woning van broer Louis in de
Verastenstr. in Aalst. (in Boelvaar Poef en HetWerk54)'...en
Louis zegt:
‘De kaboutertjes zijn met Sneeuwwitje weg.’
Rechts: Stempel wasserij op achterkant foto links(in
HetWerk54). |
 |
|
Gent 2008: Josken voor de doorgang Acaciastraat naar het voormalige
bedrijventerreintje waar de wasserij stond (kleurfoto's Meurs A.M.) Midden
links:
Josken 15j
geboorteplek Aalst bij spoorwegtalud
Kerrebroekstraat. (Collectie J. Boon-Vermoesen
) (net als foto rechts in HetWerk54) |
 |
Spoorwegtalud
Kerrebroekstraat 2008 |
 |
 |
Links 2 maal Josken in 2008 voor haar geboortehuis in de
Kerrebroekstraat in Aalst.
(kleurfoto's Meurs
A.M.) (
in HetWerk54)
|
|
Aalst
1951. Groepsfoto
bij het huwelijk van Frans Boon en Josken Vermoesen met links op de 1e
rij: de ouders Jef Boon, Catharina Vermoesen en rechts Romain Vermoesen en
Stella Verbestel. 2e Rij: o.a. L.P. Boon.
"...een
boeket gemáakte bloemen bij ons trouwen, namaak! Ik was zó kwaad! Op
de groepsfoto van het trouwen zie je dat Louis stiekem achter zijn hand
staat te roken." (in
HetWerk54) (Alle
zwartwitfoto's en
documenten Collectie J. Boon-Vermoesen)
|
 |
Jef Boon met achter zich Josken in de deuropening van
Stalinlaan (daarvoor en daarna Sint Annalaan) 72 in Aalst 1948/1949 (in
HetWerk54) |
|
|
Aalst Sint
Annalaan 72 (vóór Gent)
in 2008
(in HetWerk54) |
Aalst Sint
Annalaan 95 (na Gent) in
2008 (in
HetWerk54) |
Van eind 1950
tot begin 1953 woonde de familie Boon Kastanjestr 9 Gent en baatte de
wasserij uit Acaciastraat 26. |
|
Josken en
Frans Boon 1949/1950 in deuropening van
Stalinlaan (daarvoor en daarna Sint Annalaan) 72 in Aalst
(Collectie J. Boon-Vermoesen)
(in HetWerk54) |
fragment uit
GRAUWE BLOEMENSTRATEN, uit Louis Paul Boon Zomer te Termuren, 1e dr
1956, Arbeiderspers |
|
 |
 |
De grafkelder die moeder Stella in 1949 had laten
metselen voor dochter Jeanneke, zichzelf en de rest van het gezin, en waar zij
in 1954 en haar man Jef in 1968 werd bijgezet, bleek in 2004 te zijn
‘geruimd’. De foto is uit Boelvaar Poef van juni 2004, de redactie was
geschokt.
(foto Meurs A.M.) Links rouwbrief Stella Verbestel (collectie J.
Boon-Vermoesen) (in HetWerk54) |
| Naar aanleiding van de onverwacht geruimde
grafkelder schreef Meurs A.M. het woedende Over de graven heen
Josken was in 2004 nog net op tijd om de portretten die
op het graf stonden bij de grafdelver op te halen. Ze staan nu in de tuin
van haar dochter Marie-Jeanne. (foto Meurs A.M., in HetWerk54 staat
andere foto van zelfde tafereel.) |
|
|
|
|
Meurs A.M. schreef 2 Boon-specials |
U kunt ze bestellen. Zie hieronder |
|
|
2e Boon-special, 2e,
herziene, druk 10 september 2009, van HetWerk,
literair kladschrift van Meurs A.M., met De familie Boon in Gent. Josken
vertelt. Door Josken Boon-Vermoesen, schoonzus van L.P. Boon. Het
verhaal dat ook in nr 1, 2010 van Boelvaar Poef, kwartaalblad van het
Boongenootschap, werd opgenomen. In Werk54 met veel nooit
eerder gepubliceerde foto's en documenten: 4 euro
plus 0.88.0vermaken naar 7646016 van Meurs A.M. Amsterdam ovv van Uw
adres en bestelling;
Voor Belgie en rest Europa: 4 euro
plus 1,54 (priority)
IBAN: NL 56 PSTB 0007 6460 16. BIC: PSTBNL21. Vermeld uw bestelling en uw adres.
Zie ook de andere Boon-special, de
Adams/Boon-special.
|
|
|
Adams/Boon-special
(HetWerk51) Louis Paul Boon in Eindhoven (1967): 3e druk, volledig in kleur weer beschikbaar:
4,90 euro, verzendingNL 1,32, Europa 2,31; 1e druk nog beschikbaar (zwartwit) Ned. 3,88
(incl verzendkosten), Belg. 4,54.; Overmaken: zie hierboven.
|
HetWerk56 (3 maart 2010) van
literair kladschrift HetWerk van Meurs
A.M.:
 HetWerk56
van 3 maart 2010
http://www.cultuurnet.nl/nieuws/toon/18818-Amsterdam-
Nieuw_nummer_HetWerk_van_Meurs_AM
Uit:
HetWerk56 (3 maart 2010) Buurtblad ONS Kommeere over HetWerk54 Fam
Boon in Gent: Ons Kommeere over Boon in Gent
en
Waarom Wilders vervolgd moet worden
|
Nieuw Nummer HetWerk Van
Meurs A.M.
Van het literair
kladschrift HetWerk is nr 56 verschenen met:
- de Aankondiging van en
een fragment uit de roman Mijn liefde is scharlakenrood;
- een nieuw, kort
AandeLangeWeg-verhaal
Schuldgevoel.
- veel afbeeldingen van het
hoorspel AandeLangeWeg van de Drechtsteden tot op eenboot in Belgie
HetWerk56 gaat:
Terug naar wat tot
heden de Revolutionaire Jeugd-verhalen heette en nu de roman Mijn
liefde is scharlakenrood gaat worden. Bestellen
|
HetWerk
literair kladschrift van
Meurs A.M.
12e Jaargang
Nr.52,
Sal
Santen-special
Deels
in kleur
25
juli 2008, Los nr: €3,-
Inclusief
verzending 3,88 euro. Jaarabonnement
(11 nrs, nieuw, voortaan deels in kleur): €31; Halfjaarabonnement(6 nrs): €17;
Steunabonnement (11 nrs):
€40.
Overmaken op giro 7646016
t.n.v. Meurs A.M. Amsterdam ovv Uw adres.
Voor
Belgie: Fortis Bank Brussel zichtrekening
001366165982 van Maria van Nijen Amsterdam NL, BIC GEBABEBB, IBAN BE25 0013 6616
5982.
In
Amsterdam te koop bij: Athenaeum Nieuwscentrum, Godfried, Fenix, Fort van
Sjako, Perdu en Schimmelpennink.
|
25 juli 2008
Ter gelegenheid van de 10e sterfdag ( 25 juli 1998) van de schrijver en
revolutionair Sal Santen, publiceert Meurs A.M. een special van zijn
literair kladschrift HetWerk. Sal Santen en Meurs A.M. waren de
laatste vijf jaar van het leven van Sal Santen met elkaar bevriend. Meurs
A.M. bundelt voor het eerst wat hij, 10 jaar of langer geleden, over Sal
Santen schreef. Het stukje over de rouwplechtigheid waar de zon een aan/uit-spelletje
speelde achter de matglazen wanden. Het artikel Sal Santen, de
schrijver die niet schreef omdat eerst de wereld veranderd moest worden,
waarin op leven en werk van Sal Santen wordt ingegaan en met fragmenten
uit brieven uit Zuid-Amerika aan zijn vrouw Bep. In De laatste tochtjes
met Sal worden de wandelingen met de rolstoel beschreven en de
gesprekken over politiek en literatuur en ook de soms pijnlijke momenten.
Meurs A.M. concludeert: Sal
Santen verdient het om in onze herinnering te blijven: als revolutionair
en sociaal geëngageerd en zeer beminnelijk mens
én als belangrijk schrijver. Helaas is op dit moment van hem geen enkel
werk nieuw verkrijgbaar. Daar moet snel verandering in komen. |
| |
HetWerk
literair kladschrift van
Meurs A.M.
11e Jaargang
Nr.51, Adams/Boon-special
(1e druk
8 dec 2007, precies 40 jaar nadat Boon de tentoonstelling van Adams kwam
openen)
3e
dr volledig in kleur 23 januari 2008, Los nr: €4,90
Jaarabonnement
(11 nrs, nieuw, voortaan deels in kleur): €31; (regulier los nr voortaan
€3); Halfjaarabonnement(6 nrs): €17;
Steunabonnement (11 nrs): €40. Bij de uitgaven van Meurs A.M. moet
geld bij. Een Steunabonnement beperkt het tekort. Hartelijk dank. Doe een
Steunabonnement cadeau.
Meurs
A.M. werkt zonder subsidie en reclame. De uitgaven in kleur maken de
kosten hoger. Koop een extra nummer. Koop het prachtige Alice in
Wonderlandverhaal, de roman Aan de Lange Weg, het boek met toneelstukken
Spelen, oude nrs van HetWerk.Voor u een betrekkelijk kleine uitgave, voor
het terugdringen van het totale tekort essentiëel. Zie voor bestellingen www.meursam.nl
Overmaken op giro 7646016
t.n.v. Meurs A.M. Amsterdam ovv Uw adres.
Neem een (steun)
abonnement
|
| |
|
 |
HetWerk47-50, de vierde druk van mijn Alice in
Wonderland-verhaal. Uitverkocht. |
 |
HetWerk,
literair kladschrift van Meurs A.M. |
| |
|
HetWerk45/46
(dubbelnummer) is op 1 december verschenen en is een Alice in
Wonderland-special.
Dit dubbel nr.: €3; Jaarabonnement (11nrs): €21; Halfjaarabonnement (6
nrs): €11,5; Steunabonnement (11 nrs): €30; Jaarabonnement Instellingen (11
nrs): €30. Aub overmaken op giro 7646016
t.n.v. Meurs A.M. Amsterdam o.v.v.
uw adres. U
kunt ook eerst een mail sturen naar meursam@hotmail.com
Hoe ondersteunt u het werk van Meurs A.M.? Op de eerste
plaats door altijd te betalen voor wat ik heb geschreven en wat u hebt gekregen.
Zoek eventueel alsnog het gironummer op en maak 2 of 3 euro over voor HetWerk.
Heeft u een abonnement en moet HetWerk per post verstuurd worden, realiseer u
dan dat dat voor de schrijver verliesgevend is en neem een STEUNABONNEMENT. Het
is simpel: wat de schrijver aan de copieerwinkel en de post moet betalen, moet
door de lezer worden vergoed. Dan hebben we het nog niet eens over de tekst
zelf. Daarvoor moet u wat meer betalen dan u strikt wordt gevraagd. Ach,
eigenlijk weet u dat ook wel...
| (uit HetWerk45/46,
maandelijks literair kladschrift van Meurs A.M.)
HetWerk is in ieder geval verkrijgbaar
bij de boekhandels Athenaeum, Godfried, Schimmelpennink , Fort van Sjako en
Fenix in Amsterdam.
|
(Citaten uit HetWerk45/46)
Dubbelnr.: €3 (exclusief 1,30 verzendkosten); Jaarabonnement (11nrs): €21;
Halfjaarabonnement (6 nrs): €11,5; Steunabonnement (11 nrs): €30;
Jaarabonnement Instellingen (11 nrs): €30. Aub overmaken op giro 7646016
t.n.v. Meurs A.M. Amsterdam o.v.v.
uw adres. |
|
|
|
Hier krijgt u een indruk: Dit is voor een groot deel
HetWerk45/46
Vorige nummers van HetWerk
kunt u bestellen door een mail naar meursam@hotmail.com
HetWerk44 heeft o.a. het Revolutionaire Jeugd-vervolgverhaal.
Zie homepage.
Het 9e
Revolutionaire Jeugd-verhaal (kijkt terug vanaf de dood van Rooie
Willem)
En net hadden we….(uittreksel)
(...)
Ik kom dus dat huis in de Ruysdaelstraat
binnen door een haak
door de brievenbus te steken en daarmee aan het touw te trekken. Ik
moet heel voorzichtig langs de deur op de eerste verdieping van de
oude moeder en dan kom ik helemaal boven in het huis op de vreselijk
vervuilde zolder van Willem. De sleutel was nog verborgen op
dezelfde plaats. Het stinkt er, ondanks dat iemand – de moeder kan
die trappen niet op, dat weet ik – het
raam bij de hijshaak heeft open gezet. Ik stond meteen al in
de keuken die sinds ik de laatste keer hier was provisorisch is
ingebouwd. (...)
(.....)
Dwars door de opgedroogde drek is een nieuwe leiding aangelegd, een
rechthoekige platte plastic buis.Voor electra, kabeltv, telefoon? Ze
hebben gewoon hun werk gedaan, de monteurs, dwars door alle
viezigheid heen. Ik stel me voor dat ze bij de moeder hebben
aangebeld, dat die gezegd heeft: maar hij is dood!, hij heeft er
niks meer aan, en wie moet dat betalen? Geeft niks, ‘t is al
betaald,
mevrouwtje,hadden ze gezegd, geeft u ons maar de sleutel.
(...).
De
‘nieuwe’ Securitate
(uittreksel)
Beste
meneer Aboutaleb,
(...)
Na
de democratische revolutie werd alles “Nieuw” genoemd, de “nieuwe”
regering, de “nieuwe” vakbond, de “nieuwe” krant, ga zo maar
door, hoewel veel mensen uit de oude tijd op hun oude plaats bleven
zitten. Zo werd er ook na de revolutie weer op de deur gebonsd en
toen men vroeg wie daar was, klonk het: “De nieuwe Securitate!”
' (...)
(...)Als
er wordt aangebeld, meneer Aboutaleb, doen de meeste mensen dus niet
open, tenzij men de glazenwasser verwacht.
Dus, beste meneer Aboutaleb, u mag van
mij best aan de deur bellen, we zullen even nadenken, naar de ramen
kijken en ‘o ja’ tegen elkaar zeggen, we zullen open doen en u
mag dan wat ons betreft naar boven roepen: ‘De nieuwe
glazenwasser!’
Wij zullen u hartelijk ontvangen, wel in
het trappenhuis ja, en, als u uw werk goed heeft gedaan, zit een
fooitje er ook wel aan.
(Volledige
tekst De Open
brief: Beste meneer Aboutaleb )
Kort
vraaggesprek met de (vreemd genoeg nog steeds) minister van
Vreemdelingenzaken Verdonk.
(uittreksel)
(...)-Neemt u die wel serieus?
-
Jawel, maar altijd met de gedachte dat zo’n spontane
rapportage een bepaalde bedoeling heeft.
-
Hoezo?
-
Omdat wij de rapportage niet hebben aangevraagd heeft
de rapporteur zijn eigen motief.
-
Zoals?
-
Hij zal meestal willen aantonen dat het in het
gerapporteerde land niet in de haak is.
-
En dat is een minpunt?
-
Ja.
-
Dus neemt u zo’n rapportage niet serieus.
-
Zo zou je het kunnen zeggen ja. (...)
HetWerk43 is een theaterspecial. Zie hieronder.
|
"Pas achteraf realiseerde ik me over hoeveel doden ik
in mijn toneelstukken (en ook in de roman AandeLangeWeg)
had geschreven. |
| |
|
In HetWerk43
geef ik aan hoe ik in mijn toneelstukken de dood van mijn vader, mijn moeder,
mijn zus, een oom, de dichter Frans Babylon, een buurvouw en verschillende mij
onbekende doden heb verwerkt. Tijdens het schrijven aan dit nummer lag in de
woning onder ons de filmmaker Emil Busurcã op sterven. Ook een impressie van
zijn laatste dagen kwam in dit nummer van HetWerk."
(uit HetWerk43:)
Mijn
oom, een vroegere buurvouw, en de nieuwe doden
Je
kunt niet gewoon afscheid nemen van iemand van wie je weet dat die doodgaat.
Beide partijen houden het liever vaag. Je vraagt je wel af waaraan je doodgaat.
Aan kanker dus heel vaak. Maar waar komt die kanker vandaan? Op sommige plaatsen
is de kans om kanker te krijgen vier keer zo groot als op andere plaatsen. En je
kunt ook niet gewoon zeggen dat je dood wilt. Dat is een taboe. Je moet een
reden hebben.
|
GEKKE ONDERWIJZER:
En dan mijn oom:
zijn ogen stonden half open
en hij stamelde:
'dood of zo?'
toen hij mij zag
bedoelde hij dat hij
wel gauw dood zou gaan
omdat ik anders niet langs zou komen?
inderdaad ik kwam afscheid nemen
zonder het te kunnen zeggen
waarom eigenlijk niet?
waarom kon ik niet zeggen:
dag oom,
ik denk dat het de laatste keer zal zijn
je was een goede oom
bedankt voor alles
en dan druk je zijn hand
extra lang
maar niets van dit alles
je moest zeggen: beterschap
en veel sterkte
en ik kom nog wel eens langs
de leugenachtigheid!
In die roes, de verdoving
van de medicijnen
zei hij: dood of zo?
Of was de afstand tussen ons
al zo groot geworden
dat hij mij zag
als een verschijning NA zijn dood?
Dood of zo?
(De Gekke Onderwijzer,
pag. 117)
(pauze,rustig)
Ik ben vierenvijftig jaar
dat denk ik elke dag
zeg ik een paar keer per dag
tegen mezelf
ik heb nog zeker twintig jaar
misschien wel dertig
dertig jaar
dertig jaar geleden was ik vierentwintig
dat is nog maar kort geleden
dertig jaar is dus niet lang
maar als de pijn terugkomt
is het eerder afgelopen
want dat pik ik niet...
blijf nou rustig alstublieft...
(wacht)
bij haar ging de pijn niet meer weg
ze zei: ik wil nog zoveel vertellen
maar ben te moe
in de weken voor ze doodging
zei ze nog:
dat moeten die strijkplanken
met asbest zijn geweest
vroeger op mijn werk
(stilte)
(De Gekke Onderwijzer, pag. 120)
|
Mijn
buurman, de filmmaker Emil Busurcã
Er zijn de oude, de vroegere doden, en er zijn altijd weer de nieuwe
doden. Het was 18 januari en we hadden dit jaar al 2 begrafenissen achter
de rug. Beide mensen, 74 en 58, waren gestorven aan kanker. Onze
benedenbuurman had 2 maanden geleden gehoord dat ook hij leed aan deze
verwoestende ziekte. Hij is 45
jaar geworden.
Emil werd opgehaald met de ambulance. Ik bleef lang voor het raam staan
kijken. Die zie ik niet meer terug, dacht ik. Zijn lange, bleke hoofd
schudde heen en weer terwijl ze hem in de auto schoven. Waarom fixeren ze
dat hoofd niet? dacht ik. Zijn vriendin Lena kwam op een drafje het huis
uit gelopen, achter de ambulance om, en nam voorin plaats naast het
personeel. Zijn vriend en producer van zijn films, John, die zijn
stationcar aan de overkant schuin op de stoep had geparkeerd, reed
achteruit en ging vlug achter de ambulance aan.
Wanneer ze weg zijn, hoor ik een langgerekt gehuil
beneden. Als van een hond die huilt naar de maan. Floortje, de hond van
Lydia en later van Emil, deed dat, de enkele keer dat hij alleen in huis
werd gelaten. Maar dat kan niet, denk ik, Floortje is dood, een paar
maanden geleden heeft hij, na een mooi en lang leven, een spuitje
gekregen. Gelukkig hoeft hij dit niet mee te maken. Hij heeft dit al een
keer meegemaakt toen Lydia doodging, ook aan kanker. Of zou Emil nog
troost gehad hebben aan Floor? Nee, ik denk van niet, ik denk dat hij
eerder een hoop ellende met Floor gehad zou hebben. Het beest was, net als
Emil nu, doodziek.
Opeens dacht ik: het gehuil is van de moeder! Emil
zei steeds dat hij na deze serie bestralingen in staat zou zijn naar
Roemenië te reizen. Hij vond dat zijn moeder ook het beste terug zou
kunnen gaan, hij zou wel dáár komen, en hij zei tegen een vriend: jij
hebt gezorgd dat ze hier kwam (met businessclass), je zorgt ook maar dat
ze weer teruggaat. Maar het moedertje was koppig en vastbesloten niet
zonder haar enig kind terug te keren: dood of levend. En dat had ook wel
iets, vonden we.
Ze is niet in het vliegtuig gegaan en nu is ze alleen
daar beneden en heeft ze het te kwaad. Ik luisterde aandachtig, ging zelfs
naar beneden om de krant te halen en bleef minutenlang staan luisteren. Ik
hoorde niets meer. Misschien was het verbeelding geweest, misschien was
het moedertje toch terug naar Roemenië.
Emil kwam terug met de ambulance en alles speelde
zich af in omgekeerde volgorde. Blijkbaar was het voor een behandeling
geweest.
De volgende dag hing er, toen ik thuiskwam van
boodschappen, een heel zware, zoete geur van verrotting in huis. Ik dacht
meteen aan het lievelingsgerecht van Emil. Ik heb het nooit gezien , laat
staan geproefd, maar wel vaker geroken, zij het niet in zo’n hevige mate
als nu. Ik stel het me voor als vanbinnen rot geworden aardappelen,
waarvan de schil weliswaar taai is geworden maar nog intact is, en die met
schil en al in een koekenpan worden opgebakken. Gekarameliseerd. Zo ruikt
het. En ik denk dat het er ook ongeveer zo uit ziet, maar het is een
andere vrucht. Maar het doet er niet toe wat ik ervan denk, Emil is er gek
op. Ik leunde over het balkon om naar beneden te kijken: alles zat
potdicht. Ik zette dan maar op de eerste en tweede verdieping de ramen en
deuren tegen elkaar open.
Dat moedertje! Ze is erg vroom en nu haar zoon toch
niet meer is te redden, bidt ze dat hij dan ook maar zo gauw mogelijk naar
de hemel gaat. En een vriend van Emil had er bij hem op aangedrongen om
euthanasie te regelen. Nu ik in deze verstikkende walm zit, denk ik: er is
daar beneden een compromis gesloten. De vriend krijgt zijn zin: de
euthanasie voor Emil, Emil krijgt zijn lievelingsmaal, zijn galgemaal, en
het gebed van het moedertje wordt ook verhoord: Emil gaat na het eten van
dit maal rechtstreeks naar de hemel, als hij al niet eerder omkomt in de
kookwalmen.
Toch bleek na enkele uren iedereen het te hebben
overleefd.
Maar toen we twee dagen later van weekend terugkwamen
was het huis beneden leeg. Emil lag elders opgebaard en het moedertje en
vriendin Lena waren al terug naar Roemenië. Het lichaam van Emil zou
later volgen. Alle vrienden waren naar huis.
Het was koud in ons huis. Je voelde dat er onder ons
niet meer werd gestookt. Iedereen was weg. Er steeg een ijzige kou op van
beneden. Wat had ik deze graag ingeruild voor de warme walm van amper
achtenveertig uur geleden.
-----------
|
HetWerk42:
Het
Werk is in ieder geval verkrijgbaar
bij de boekhandels Athenaeum, Godfried, Schimmelpennink , Fort van Sjako en
Fenix in Amsterdam.
HetWerk ligt ter inzage bij het Letterkundig Museum in Den Haag en het
Gemeentearchief Amsterdam.
Het
Werk kwestie
van schrijven
maandelijks literair kladschrift
van
Meurs Elk exemplaar
uniek:
genummerd en gesigneerd
(zie
achterpagina)
Los nummer
€2
Nr.
42 9e Jaargang
Een kijkje in de keuken van het schrijven
7 oktober 2005
Jaarabonnement (11nrs): €21
Halfjaarabonnement (6 nrs): €11,5
Steunabonnement (11 nrs): €30
Overmaken op giro 7646016 t.n.v. Meurs A.M. Amsterdam
Het 8e Revolutionaire Jeugd-verhaal (Het leger der hopelozen)
We gaan er allemaal aan (leve de orkaan)
AandeLangeWeg:
Familie-eer
WEG!
(over het Willem Elsschot Genootschap)
De Personages
Stoer doen
(tegen het terrorisme)
Het pad van de appelboer
(een gedicht)
www.meursam.nl
E-mail HetWerk:
hetwerkliterair@hotmail.com
En: Bel 020 7771191 als u verschijningsdatum en inhoud van het laatste nummer
wilt weten (zodat u nooit meer voor niks naar de boekhandel hoeft te hollen) en
als u de schrijver een stukje wilt horen voorlezen uit het laatste nummer.
AandeLangeWeg
Familie-eer
In het Dorp aan de Lange Weg zijn enkele families bij elkaar gekomen, zonder
dat ze dat overigens van elkaar wisten. Je zag de fietsen staan in de achterom,
het tegelpad tussen de huismuur en de haag van de buren. Want het was juist bij
dit soort ‘oude‘ huizen, waarin een van de kinderen was blijven wonen of
weer gaan wonen nadat de ouders waren gestorven of naar het verzorgingshuis
waren gegaan, dat de bijeenkomsten plaatsvonden. Het waren vaak nieuwe, vrij
dure fietsen die je niet zomaar, vanwege kans op beschadiging, met het stuur of
de bagagedrager tegen de muur zette, maar op de standaard, en daardoor leunde de
fiets naar het midden van de achterom en stond eigenlijk een beetje in de
weg van degenen die er langs moesten.. En die ergernis wekte dan weer de
herinnering op aan vroegere ergernissen toen de broers en zussen nog in dit huis
bij elkaar woonden. "Dat is vast ons Maria weer, die zette vroeger d’r
fiets ook liefst midden in ’t gangpad." Natuurlijk stonden er ook auto’s,
want lang niet iedereen van de inmiddels meer dan middelbare kinderen was in het
dorp blijven wonen. En dezen die al een tijd verhuisd waren, waren met enige
aarzeling gekomen, want ze vonden eigenlijk van zichzelf dat ze hun geboortedorp
ontgroeid waren en voelden zich een beetje verheven boven wat ze de
"dorpspolitiek" noemden. Maar omdat volgens hun broers en zussen de
familiebelangen in het geding waren, hadden ze zich toch over laten halen.
Het waren bijeenkomsten waarin werd besproken hoe naar hun mening de familie
in Aan de Lange Weg werd afgeschilderd en of ze daar geen actie tegen
moesten ondernemen.
Anderen, buren die de fietsen weer eens zagen staan, haalden hun schouders op
en mompelden: "Is het weer zover? Waar ze zich druk over maken!"
Maar voor de bij elkaar gekomen families was het een ernstige zaak: de
familie-eer stond op het spel.
De meeste families lieten het
hierbij nadat ze eens flink onder elkaar hun hart hadden gelucht. Toch bleven er
enkelen over die besloten een klacht in te dienen. Ze gingen dan uiteindelijk
naar het politiebureau, zagen het naambordje van de receptioniste en sommigen
draaiden meteen om. “Kom maar,” zeiden ze, “het heeft geen zin, de politie
zit ook al in het complot, heb je die naam gezien?… Mevrouw Meurs, dat is vast
familie.”
Maar er waren er ook die toch doorzetten, die die eerste barricade namen
en door een agent te woord werden gestaan toen ze zeiden aangifte te willen doen
van aantasting van de goede naam van
de familie.
“Maar door welk personage voelen jullie je dan aangesproken?” vroeg
de agent. En nadat ze daarop geantwoord hadden, zei de agent: “En uw familie
heet?” (“…”)
Dat herhaalde zich zo in enkele dagen een paar keer. Op de vierde dag kon
de agent zich niet meer inhouden en riep uit: “Maar ik had daarstraks een heel
andere familie en die meende zich in hetzelfde personage te herkennen!” Toen
de vierde familie zich in hetzelfde personage meende te herkennen sprong de
agent verontwaardigd op, liep met grote passen naar de receptioniste die
dezelfde naam had als de schrijver en schreeuwde: “Zeg, is dat een
reclamestunt van Meurs? Proberen jullie mij een beetje in de maling te nemen!”
----------------------------------------
HetWerk
Voor Ria T. Begin september toegevoegd: de foto van Het Pad van de Appelboer
(gedicht).
Zie
file:///F:/Voor Ria T.htm
Het pad van de appelboer
Avond, zij zal komen naar het pad,
Het pad van de appelboer.
Hij leunt glimlachend op zijn fiets,
Fietst dan het pad eens af.
De vader staart zonder triomf,
Wat moet dat moet,
Waakt over het huis,
Zijn kind van zeventien
En het met eigen hand ontgonnen land:
Zij mag maanden niet van huis.
Eerst is hij ongerust, dan kwaad.
Het pad van de appelboer:
Het gat van die sappelhoer!
Denkt hij ondanks zichzelf.
Ook hij is zeventien,
Maar dichter ook,
Of wil dat althans zijn.
Het pad van de appelboer,
De woorden raken rijmend aan elkaar.
Hij wil het niet,
Hij gaat naar huis.
Die dag ligt daar ver haar huis,
De sneeuw is ongeschonden wit.
Hij trekt een spoor,
Maar kort,
Hij draait zijn fiets.
Zij staart in huis
En weet van niets.
Een andere dag, de vader staart,
De moeder blijft in bed en huilt.
Zij slacht, haar ogen afgewend, een kip.
Het kapmes slaat te vaak,
Het beest dat lijdt.
Vanuit de stal kijkt hij,
Hij kijkt en draait zich om,
Verdwijnt.
Revolutionaire Jeugd-verhalen
Het leger der hopelozen
We gaan er allemaal aan (leve
de orkaan)
Deze
monoloog van de zwerfster, nu voor een groot deel over Rooie Willem, is niet
noodzakelijk consequent ten opzichte van eerdere monologen van de zwerfster. Het
is mogelijk dat ze dingen vertelt die ze met Rooie Willem beleeft, die ze al
eerder heeft verteld over T. Geleidelijk aan hopen we achter de waarheid te
komen. Of misschien juist niet.
Ik ga in de
stationshal van Schiphol van het ene tafeltje naar het andere. De meesten hebben
me al lang bezig gezien en negeren me, niemand kijkt naar me als ik aan hun
tafeltje kom. Een gezelschap kijkt elkaar strak aan en blijft doorpraten, ze
herhalen desnoods de vorige zin: “Zoals ik zeg…” Vrouwen alleen blijven
recht voor zich uit staren. Als ik een hand op het tafeltje leg schuiven ze een
stukje op. Mijn ogen staan dof, ze zitten een beetje dichtgeknepen, dat weet ik.
Ik kan ook maar nauwelijks mijn mond open krijgen om te bedelen. Ik begin met
een vrij luide uithaal maar zak geleidelijk weg in gemompel. “HEE, HEBben
jullie misschien iets
over voor…”
Ik kan het eigenlijk niet opbrengen om voor die klotelui die me straal
negeren mijn mond open te doen. Ze denken: die is bezopen, die is stoned,
die is vies, die is asociaal. En vooral denken ze: het is haar eigen
schuld, niemand hoeft in Nederland zo rond te lopen, wij hebben een goed
vangnet. Sommigen zeggen dat ook. Ik hoor het achter me. Als ik weg ben beginnen
ze opeens te praten. Soms draai ik me om en roep: “Hé, kut, klootzak met je
vangnet!”
Er zou er eentje in de Schipholtunnel en in het treinstation onder
Schiphol geplaatst moeten worden, gelijktijdig. Dat loop ik te denken.
En
dan hoor ik ze bezig in de toiletten. Ze zeggen tegen me: “Get the shit out of here!”…
“Far away!”… “Out
of the station!” Ik denk eerst dat ze me gewoon uit die toiletruimte weg
willen hebben. Dat ze niet op de vingers gekeken, niet afgeluisterd wilden
worden. Maar een van hen komt nog eens voor me staan en schreeuwt: “Veryvery
far away, as far as you can!” “Than you will be saved.” Ik voel me
gevleid. Wat ziet die paniekerige jongeman met slordig donker haar en een baard
in mij dat hij mij wil waarschuwen?
Ik denk aan ons eigen “terrorisme” van de zeventiger jaren. Ze hadden
zich erg professioneel gevoeld, die twee groepjes van twee man die tegenover
elkaar stonden, elkaar aankeken en zeiden
dat ze eigenlijk niets van mekaar wilden weten. En zo stonden ze daar dus
“eigenlijk” heel zelfvoldaan inwendig tegen elkaar te knipogen.(...10
pagina's)
Overigens ben ik van mening dat Israël onmiddellijk en onvoorwaardelijk alle
bezette gebieden moet ontruimen.
HetWerk42:
In de Boekenweek van 2005 is verschenen HetWerk41, een Aan de Lange
Weg-special met foto's en teksten en een nieuwe tekst over de Vrouwen van de
Eerste Huizen op weg naar het boekenbal. In de Boekenweek gratis bij Aan de
Lange Weg, los 1 Euro, na de boekenweek 2 Euro.)
(staat ongeveer voor de helft reeds bij foto's en tekst; rest verschijnt
(grotendeels) binnenkort. ) (zie ook Pers en (eigen) publicaties).
Bestellen: zie hieronder.
"Nauwelijks waren de eerste tientallen exemplaren van Aan de Lange Weg
verkocht, of De Vrouwen van de Eerste Huizen waren op weg gegaan naar het
boekenbal."
|
|
Het rode gevaar
De boom glimlachte. Hij groeide, niemand zag het, maar hijzelf wist
het. Iedereen wist het eigenlijk. Hij voelde het tintelen in al zijn
vezels. Hij was sterker dan wat ook. Hij hoefde niet te persen, hij hoefde
alleen zichzelf te zijn. Hij had de tijd aan zijn kant. De botten van de
fabrikant waren nog niet ontvleesd of de boom had al fijne draadachtige
wortels onder de kist gesponnen. In de loop der jaren werd zijn stam
dikker en dikker en duwde hij als het ware met zijn onderbeen het graf
langzaam omhoog. Hij had het graf in een vele duizenden malen vertraagde
beenworp.
De fabrikant had tijdens zijn leven veel gehoord van het rode gevaar.
Maar samen met de geestelijkheid in het dorp had hij het gevaar bezworen.
Er waren nauwelijks akties of stakingen in zijn fabriek geweest. De
fabrikant hield niet van rood. Er was altijd iets geweest met dat rood.
Zijn broer, die burgemeester van het dorp was geworden - nee, dat was nog
voor van Tuin dat meer dan 25 jaar was - noemde men "de rooie
burgemeester". Maar dat was vanwege zijn rode haar. En met zijn rooie
broer had de fabrikant al vanaf zijn vroegste jeugd overhoop gelegen.
Dat het uitgerekend een rode beuk was die zijn graf langzaam maar zeker
omhoogduwde zat de fabrikant dwars. Dat het rode gevaar nog eens toe zou
slaan lang na zijn dood!...
De boom had niets misdaan. Hij was alleen gegroeid. Als lange
afstandsloper had hij gewoon gewonnen. Maar de mensen moesten hun gelijk
halen. Ze zouden hem omhakken, omzagen. Er was niets aan te doen. De
nazaten van de bondgenoten van de fabrikant rustten niet. De boom moest
eraan. Hoe dan ook.
Er ging een zucht door de machtige bladerkruin van de rode beuk:
Mensen!
|
|
En toen moest de jongen die niet goed kon leren, en
waarvoor de stadsschool ook niet hielp, elke dag de kilometerslange weg
naar de stad fietsen terwijl hij wist dat het niks uithaalde. Toen al moet
hij gedacht hebben dat hij op een andere manier door het leven moest zien
te komen, want dat hijzelf als persoon gewoon te weinig had meegekregen.
Hij werd dan ook geen slager, laat staan dat hij hogerop kwam, wel bleef
hij in het ouderlijk huis wonen dat allang geen slagerswinkel meer was
sinds zijn ouders dood waren. Sommigen dachten aan een kringloopwinkel,
want die kwamen toen in de mode. Maar hij verkocht niets, hij verzamelde
in en rond het huis gewoon allerlei rommel waar hij niets mee deed, en
gooide evenmin iets weg. En zo maakte hij van zijn ouderlijk huis een
plaats zoals hij dacht dat de echte Wildeman er een moest hebben.
|
|
Hieronder gaat het over de 2e druk van AandeLangeWeg (ondertussen is de
derde, geïllustreerde, druk, uit)
|
|
€16,90 Bij Bruna Veldhoven, De Boekenlegger en Bruna Eersel, De Standaard Turnhout, Van Piere
en Bruna Eindhoven, Priem Valkenswaard, Heinen Den Bosch; Godfried, Schimmelpennink en Fenix Amsterdam.
Of bestellen: €16,90 op postgiro 7646016 tnv Meurs A.M.,
Amsterdam, ovv uw adres. 2e Exemplaar €15.
Website: www.meursam.nl ; Email meursam@hotmail.com
Voor Belgie: de Graal.
De Graal vzw – Jef Peetersstraat 6 – 2300 Turnhout Belgie/ Tel 0032
14 425260; Fax 0032 14 4405 19; Email: johanvannijen@belgacom.net
. BTW BE 428.572.229 http:www.uitgeverijdegraal.be
|
Het
goede van 2004 is dat dat op het einde de roman Aan De Lange Weg van Meurs A.M.
is verschenen. Lezers van
HetWerk hebben het ontstaan van
dit boek stap voor stap kunnen volgen. Ze hebben niet alleen de verhalen zien
geboren worden maar ook het gevecht gevolgd wie nu eigenlijk de rode draad is:
is dat toch Jantje of zijn dat de Vrouwen van de Eerste Huizen, of
is het A.M.? Oordeel zelf. De definitieve compositie. Met een lijst van
Personages. Leest dat voort!
HetWerk,
maandelijks literair kladschrift van Meurs a.m., los nr. 2€, jaarabonnement
(11 nrs) 21€,
steunabonnement: 30 euro
Overmaken op postbank 7646016 van Meurs a.m., Amsterdam.
In HetWerk
40
staat het verhaal De Kromme, dat
speelt in Wintelre en beschouwd kan worden als een prelude op Aan De Lange Weg.
