Het huis in de eerste bocht van de Lange Weg is

leeggemaakt, de schoenmaker met het houten been en

zijn chagrijnig wijf zijn dood, de Koendersen, die na de

oude Westerweels kwamen en familie van ze waren en

altijd in bed lagen, zijn er volgens afspraak uitgegaan, en

ten slotte zijn de Weelsen met hun acht kinderen in de

Acht-Huizen gaan wonen. En opeens staat daar Brigitte

Bardot in een kort rokje op een trap de ramen te lappen

van het huis in de eerste bocht van de Lange Weg!

Dat leidt tot onrust onder de mannen, de oude en de

jonge, en tot verontwaardiging onder de vrouwen, maar

zelf heeft het piepjonge vrouwtje - wat zal ze zijn,

negentien? - dat daar is komen wonen, niets in de gaten

en van ruiten zemen heeft ze ook geen verstand.

Het is vooral het bloed van ex-burgemeester en

fabrikant Van Tuin dat hoog wordt opgejaagd, en hij

sluipt helemaal naar de voorkant van zijn tuin, omdat hij

dan pas de voorkant van het huis ernaast kan zien waar

Brigitte Bardot op het trapje de ramen doet. Eigenlijk zou

hij nog verder naar voren willen maar dan moet hij zich

blootgeven en tussen de struiken uitkomen, en eigenlijk

zou hij nóg verder willen gaan en achter haar gaan staan

en zijn hand uitsteken naar dat jonge strakke kruis. En als

zij klaar is en al rekkend en bukkend alles heeft laten zien

wat ze in haar bloesje en onder haar rokje heeft, sluipt hij

terug, slaat een kruis, haalt zijn rozenkrans uit zijn

broekzak en kust vol wroeging en spijt het kruis en

mompelt: “JezusMaria, vergeef uw zondaar.”

En ‘s middags schiet hij gefrustreerd met zijn

windbuks op de kont in een korte manchesterbroek van

een jongen die appels in zijn boomgaard komt stelen.

Surrogaat, het verkeerde wapen en de verkeerde kont.

Het is vooral de onschuld die Brigitte Bardot voor exburgemeester

en fabrikant Van Tuin zo aantrekkelijk

147

(pag. 146)

148

maakt. Hoerige meisjes is hij gewend in Parijs. Maar

deze! Ze heeft niet in de gaten dat ze mooi is en sexy en

anders met haar stadse taaltje. Ze wil gewoon met de

mensen praten maar die houden haar op afstand. Van

Tuin loopt als een gekooide aap door zijn reservaat. Ze

moet niet met die dorpsbewoners aanpappen, ze moet

anders blijven net als hijzelf, ze horen bij elkaar, zij en

hij! Maar hoe maakt hij haar dat duidelijk?

De bomen om hem heen worden neergehaald. Die van

het populierenbos achter zijn land zijn met geweldige

klappen op de grond gevallen. Ook de hoogstamfruitbomen

van de Weelsen naast hem zijn geveld. De

grond om hem heen wordt door autohandelaar

Westerweel weggekocht en ook hijzelf staat onder druk

om te verkopen. En ondertussen laten ze zo`n

godverdomd appetijtelijk jong ding de ramen lappen,

zodat je als man alles om je heen vergeet.